Site Rengi

Teknolojiye Esir Olduk Birinci Bölüm

02.09.2020
16
Teknolojiye Esir Olduk Birinci Bölüm

Okulda yatıyor, dinleniyor; evde sanal âlemde turlayarak sabahlıyordum. Gecem gündüzüm, gündüzüm gece olmuştu. Okulda öğretmenlerimi, evde hiç kimseyi dinlemiyor; dinliyormuş gibi yapıyordum. Tek arkadaşım, tek çevrem sanal âlem olmuştu. Adının sanal olduğuna bakmayın, benim için tek hakikat oydu. Duymak istediğim her şeyi duyuyor, söylemek istediğim her şeyi pervasızca söyleyebiliyordum. Hayatın bundan ibaret olduğunu sanacak kadar gerçeklere algılarımı kapatmış, kahraman kesilmiştim. Ta ki elektriklerin kesildiği o akşama kadar.

Yazlığı andıran dedemden kalma evimizde babam, annem ve kardeşimle yaşıyorduk. Aslında evin gerçek sahibi ninem de bizimle yaşıyordu. Bu akşama kadar o yokmuş gibi yaşıyormuşuz. Babam, dedemden kalan mahalle bakkalıyla evin idaresini borç batak sürdürüyor, bizim bitip tükenmek bilmeyen isteklerimize yetişmeye çalışıyordu.

Her akşamdan bir akşam yaşıyorduk. Babam her zamanki gibi telefonunun hesap makinesi bölümünü açmış hesapları denkleştirmeye, annem mahallede kurdukları WhatsApp grubuna laf yetiştirmeye, kardeşim Youtube’den oyun seyretmeye, bendeniz de Instagram’da gündüz paylaştığım selfielere gelecek yorumları takip etmeye çalışıyorduk ki uzun zamandır kesilmeyen elektrikler bizi hayattan koparırcasına kesildi.

Birbirimizden bihaber kendi kurduğumuz sanal âlemde hülyalara dalmışken elektriğin kesilmesine en çok ninem sevinmiş olmalıydı. Bir bakışı, bir dokunuşu, bir tebessümü esirgediğimiz ninem kesilen elektrikle beraber 24 saat çıkmadığı yatağında yüzünü bizlere döndü. İçinde mutluluk barındıran bir ses tonuyla: “Mum yok mu gelin?” dedi. Henüz telefon şarjımız bitmediğinden sorusu yanıtsız kaldı. Tekrarlamadı sorusunu, alıştırmıştık bir kere ilgisizliğe. Sustu. Karanlığa sustu; çünkü biz hiç oralı olmamıştık.

Etiketler:


Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış.